| تبليغات | X |
چشمهاي انتظار
اي طلوع چشمهايت ديدني غنچه ي لبخندهايت چيدني
كاشكي مي آمدي از دورها با نگاهي روشن و بخشيدني
مي شدم در دستهاي گرم تو مثل گلهاي چمن باليدني
مي شدي يك آفتاب دسترس مي شدي يك آرزوي ديدني
در هواي پاك تو پر مي زدم با دلي آبستن و باليدني
اي فروغ چشمهاي انتظار كاش يك شب مي شدي باریدنی
ايرج قنبري
آهوی دلم در خم زلف تو اسیر است ضامن شو ازاین دام رهایش ننمایند
در این پست با فتواهای حضرت آیت الله جناتی آشنا می شوید.یکی از مراجع که بدلیل متفاوت بودن فتواهاشون،بسیاری از مراجع سنتی حوزه با ایشون مشکل دارند.ازنظرآنهاکسی نبایدچیزی جزبرداشت های آنان ازکتاب وسنت برداشت کنند،حال اینکه تنوع وبروزی بودن از خصوصیات شیعه است.بسیاری ازحوزویان حتی ایشون را نمی شناسند.امیدوارم شمابرای انتخاب مرجع دینی فقط به لیست مورد تائید حوزه بسنده نکرده باشید.
*بازى كردن با آلاتى از قبيل نرد، پاسور و شطرنج در صورتى كه به عنوان ورزش فكرى، تقويت بنيه رياضى و يا سرگرمى باشد و در آن برد و باخت نباشد اشكال ندارد، حتى اگر عنوان آلت قمارى از آنها زايل نشده باشد
*تصدى مقام قضاوت توسط زن در صورتى كه شرايط آن رادارا باشد،مانعى ندارد
بنام بی نام پر نشان
متن زیر نامه ای از دکتر علی شریعتی این چهره ی مظلوم انقلاب توده ی روشنفکر مردم است به همسر گران قدرش که به راستی امروزه تمام ما کسانی که به دکتر شریعتی علاقه داریم و دوست داریم حقیقت چهره های اسلامی را بشناسیم مدیون او هستیم ، پوران شریعت رضوی .
دکتر در تاریخ ۲۵ آبان ماه ۱۳۵۱ به همسرش می نویسد:
پوران عزیزم ، نمی دانم چه بگویم؟ گفتی دلت برایم تنگ شده است! تو که در خانه و کاشانه وپیش بچه ها هستی و فقط یک نفر را کم دارید،
بنام بی نام پر نشان
مغازه ها شلوغ و پر رفت و آمد ،فضا سرشار از افکار آدمهای که به راحتی می توان ذهن آنها را خواند،سر و صدای بچه ها با رقص نور ویترینهای رنگارنگ آمیخته و هرچه این تداخل روشن تر می شود چشمان من از نگاه کردن به آن تیره تر ، در آن گیر و دار اسمی به گوشم خورد ،کسی با صدای بلندی اینگونه صدا می زد ، یاابوالفضل ...،طنین صدایش مغناطیسی نا پیدا بین چشمان من و صاحب صدا به وجود می آورد.
تا سحر ای شمع بر بالین من امشب از بهر خدا بیدار باش
سایه غم ناگهان بر دل نشست رحم کن امشب مرا غمخوار باش
کام امیدم به خون آغشته شد تیرهای غم چنان بر دل نشست
کاندر این دریای مست زندگی کشتی امید من بر گل نشست
آه ای یاران به فریادم رسید ورنه مرگ امشب به فریادم رسد
ترسم آن شیرین تر از جانم ز راه چون به دام مرگ افتادم رسد
گریه و فریاد بس کن شمع من بر دل ریشم نمک دیگر مپاش
قصه بیتابی دل پیش من بیش از این دیگر مگو خاموش باش
جز توام ای مونس شبهای تار در جهان دیگر مرا یاری نماند
زان همه یاران به جز دیدار مرگ با کسی امید دیداری نماند
همدم من مونس من شمع من جز توام در این جهان غمخوار کو؟
واندر این صحرای وحشت زای مرگ وای بر من ، وای بر من یار کو؟
اندر این زندان، من امشب شمع من دست خواهم شستن از این زندگی
تا که فردا همچو شیران بشکنند ملتم زنجیرهای بندگی
اوایل آذر ماه سال ۱۳۱۲ بود ،ایران زیر گرد خاموشی فرو رفته بود، تاریخ از کنار یکی از روستاهای مشهد به نام مزینان می گذشت ، او گمان می کرد پسری که در یک خانواده مذهبی در آن روستا متولد شده و احتمالا تا آخر عمر در آنجا خواهد ماند یا خیلی اهل تحصیل و علم باشد به یکی از دانشگاهای مشهد برای ادامه تحصیل می رود.
اما همیشه زمان طبق انتظار ما پیش نمیرود، تاریخ گمان نمی کرد که در ۱۶ سال بعد آن پسر کتابی را از زبان فرانسه به فارسی ترجمه کند،آن هم چه کتابی از نامش پیداست که مترجم شانزده ساله آن در شانزده سال بعد به فکر رهایی کشورش از بندگی می افتد، نام کتاب ابوذر بود!!!!
حالا تاریخ کنجکاو شده بود ، نزدیکتر شد او را تا فرانسه و گرفتن مدرک دکترا از دانشگاه سوربن تعقیب کرد ، نامش را در مجله ها و روزنامه های فرانسوی بسیار می دید ،(شمع) او با نام شمع از خود یاد میکرد،که به فرانسه می شود ( شاندل )،آقای شاندل به ایران بازگشت ،پر از شور زندگی ،لبریز از عشق حسینی ،سرشار از ایمان اللهی ، حالا دیگر تاریخ این غلام پیر ظلم و جور مجبور بود برای جوان کم سن و سالی بنویسد که نه مقام مذهبی داشت نه جایگاه اجتماعی معلم ساده ای بود که تاریخ کشورش را رقم زد. البته تاریخ هنوز هم برای از او گفتن اکراه دارد.
صدایش هنوز در گوش کسانی بود در هشت سال پایداری فریاد آزادی سر دادند،و نگاه پاکش ،فروغ بسیار چشمانی بود که در لحظه ای که فکر کردند ایران را آزاد کردند پر از اشک شد.
گر چه او خود را زیاد به زندگی خصوصی اش سرگرم نکرده بود،با این حال باید گفت که دو دخترداشت که برای آنها می گوید:
ای دو کبوتران من،
که بر برج عاشقی آشیان دارید!
ای شما قاصدان پیغام های آشنایی من!
بر روی این خاک دشمن خیز،
در زیر این آسمان بیگانه،
غریبی چشم به راه شماست!
و همسرش که هنوز پرچم دار نهضت عاشورایی اوست ،و دم گرم خودش را در گلویش سخت می فشارد تا شاید در این عصر یخبندان خواب خفته گان مرده را آشفته تر سازد.
روزی که دکتر علی شریعتی این متفکر مذهبی ، این مبارز روشنفکر ،به جسمی سرد تبدیل شد ۲۹ خرداد ماه سال ۱۳۵۶ بود.