همه ی شما رخشنده اعتصامی متخلص به پروین را می شناسید.پروین را بی شک باید بزرگترین شاعره ی زبان فارسی دانست.شعر پروین محکم و پربارودر عین حال دارای زبانی بسیار ساده و دلنشین است.دربیت بیت اشعار پروین عواطف و احساسات انسانی موج می زند.پروین همچون معلّمی فرهیخته با خواننده ارتباط برقرار می کند و دلسوزانه لب به نصیحت های حکیمانه می گشاید که این خود دلیلی بر روح وسیع واندیشه های بلند اوست.

پروین بسیار استادانه از عنصر جان بخشی به اشیاء در بیان پندهای خود استفاده کرده است وجالب اینکه بیشتر، اجسامی را انتخاب کرده که خود به عنوان یک زن با آنها سروکار داشته است.در بیشتر اشعار اعتصامی فضای گفتگوی دو طرفه حاکم است که این گفتگو ها گاهی میان جوانی و پیری است، گاهی هم میان دو کبوترو حتی گاهی هم میان نخی وسوزنی.

همه ی این ظرافتهاست که شعر پروین را برای خواننده دلنشین و قابل فهم می سازد.بانو اعتصامی در۲۵اسفند ۱۲۸۵در تبریز بدنیا آمده ودر نیمه شب شانزدهمین روز از بهار۱۳۲۰چشم از جهان فروبست.

آرامگاه این بزرگ بانوی شعر وادب فارسی در بقعه ای در صحن اصلی حرم مطهر حضرت معصومه(س) قراردارد..در زیر چند بیتی از شعری که پروین برای سنگ مزارش سروده است به شما دوستداران شعر فارسی تقدیم می کنم:

اینکه خاک سیهش بالین است                         اختر چرخ ادب پروین است

گرچه جز تلخی از ایام ندید                              هرچه خواهی سخنش شیرین است

صاحب آنهمه گفتار امروز                                 سائل فاتحه و یاسین است

دوستان به که ز وی یاد کنند                            دل بی دوست دلی غمگین است               

   تصویر را دراندازه واقعی ببینید